Słownik etymologiczny języka polskiego/matać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

matać, matacz, matactwo, mataczyć, mataczyna (w 17. wieku i u Malczewskiego), zwyklej matanina; matlać i matwać, gmatwać, ‘wikłać’, matlarz i metlarz, ‘faktor’; ale mietelnik (u Górnickiego), ‘kuglarz’ (na Rusi urzędnik jakiś), p. mieść; matnia, ‘worek w sieci rybnej’: »nagnać na matnię«, »wpaść w matnię«; matołka (matołek) i matoga, niegdyś ‘duch domowy’, ‘złe, straszydło, widmo’ (tak jeszcze w 17. wieku, a po dziś dzień u Słowaków szczególnie, skąd węg. matoha, ‘straszydło’); dziś matołek o ‘kretynie’ i ‘półgłówku’; matonóg (mniej poprawnie i matonak), ‘chwast, kąkol odurzający’ (nogami mata), częste u Potockiego: »szalonego masłoku abo matonogu obżarszy się«, »matonog zawróci głowę«, »wino matonogiem«. P. mot, motać. Tak samo czes. matonoh, matlati, matlanina, matlacz, ‘bazgracz’, matný, ‘wątpliwy’, mátoha, matożiti, ‘straszyć’, matati, ‘matać, kręcić’.