Słownik etymologiczny języka polskiego/margać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

margać, mardać ogonem, o psie, w 15. i 16. wieku; czes. mrdati, mrdol i mrdas, ‘ogon’; por. dalej rus. morgat’ (p. mrugać), czes. mrholiti, o ‘prószącym deszczu’; od mardnąć poszło może i narzeczowe majdnąć, majdać, majtnąć, ‘merdnąć’, bo i majdacz ‘ogon bydlęcy’.