Słownik etymologiczny języka polskiego/mąż

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

mąż, męski, męstwo; mężyca, niby ‘Amazonka’, ale i ‘kobieta’ (w 15. i 16. wieku, np. w pieśni kościelnej); męższczyzna zbiorowe do męski (wedle żeńszczyzna): »mężczyzna poszli«, itp., od 17. wieku i na osobnika przechodzi; mężny, zmężnieć; mężatka, zamężna, zamęście. Urobione przyrostkiem (z gj, por. lit. żmo-gus, ‘mąż’, właściwie ‘ziemiec’) od pnia man, niem. Mann, ind. manu-, ‘człowiek, mąż’, od pnia men, ‘myśleć’(?). Prasłowo; u wszystkich Słowian tak samo. Zdrobniałe mężyk, u nas imię własne, na Rusi mużik, ‘chłop’, z czego nasze zgrubiałe mudju.