Słownik etymologiczny języka polskiego/lunąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

lunąć, o deszczu, jeszcze w 17. wieku linąć, por. li-ć (o ‘ulewie’), lij, z ową chwiejnością między li a lu-, której pierwsze początki końca 15. wieku sięgają (por. litość), bez wpływu czy wzoru czeskiego, jaki tu zawsze, a najmylniej, przypuszczają. Powtarza się ta chwiejność i w słowach obcych (narzeczowo, leluja) i nazwach: Libiąż, Libuszowa. P. lać.