Słownik etymologiczny języka polskiego/lać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

lać, leję; lej, wodolej, lejek i lejka; na-, od-, wy-, zalewać itd.; nalewka, Nalewki w Warszawie; »na odlew«; lany (o świecach), nalany, pierwiastek li i , więc czasownik linąć (p. lunąć), lity (p., i lic); wylew i zalew, polewa, polewany, dolewka; lejarnia; tak samo w lit.: leti, leju, ‘lać’, lyti, lyju, o ‘deszczu’ (‘lić’). W innych językach aryjskich tylko w dalszych, nieraz arcywątpliwych, urobieniach. Nasze lać ściągnięte z lijać (ĭ półgłoskowe); pełne ě w czasie teraźniejszym. P. łój. Prasłowiańskie; cerk. lijati, lěją i lĭją, proliwati, ‘przelewać’, czes. liti, leji.