Słownik etymologiczny języka polskiego/lud

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

lud, ludy, prasłowiańskie tylko ludzie, bez liczby pojedynczej, chyba ljudin, ‘mąż wolny’; p. człowiek; ludny, ludność (znaczyło dawniej i ‘ludzkość’), ludzki, nieludzki, ludztwo, ludzkość; za- i wyludniać. Jak luby (p.), tak i ludzie najbardziej w niem. rozpowszechnione, Leute (liut dawne, ‘Volk’; ależ nie z niego nasze znaczenie ludu; liute, ‘Menschen’); w lit. rzadkie: stare liaudis, ‘lud’, łotew. laudis, ‘ludzie’. Praforma *leudho-; z nią łączą grec. e-leutheros, ‘wolny’, i łac. liber (z louber), ‘wolny’ (stąd liberalny, libertyn), i liberi, ‘dzieci’, jako do czeladzi, »ludzi«, należący; *leudho- samo nazwane od ‘rodu’ i ‘rostu’, jak naród, bo łączą z tem grec. e-leusomai, ‘przyjdą’. Złożone ludojad itp.; ludowiec i i. nowe postaci.