Słownik etymologiczny języka polskiego/koniec

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

koniec, pierwotne końc, jeszcze w 15. wieku używane przyimkowo: »końc (lub koniec) pola«, ‘na końcu pola’; kończyć, z licznemi złożeniami; końcowy (późne), końcówka; dawne konieczny, koniecznie, konieczność; kończyna (w liczbie mn. częstsze); kończa(s)ty; pień kon-, z samogłoską o, wobec czen- i czĕn-, z e- i półgłoską, w zacząć itd. (p. -cząć). Koniec to prasłowiańskie urobienie od rzeczownika koń, ‘początek’, w cerk. iskoni, ‘z początku’; p. konać.