Słownik etymologiczny języka polskiego/koniec
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
koniec, pierwotne końc, jeszcze w 15. wieku używane przyimkowo: »końc (lub koniec) pola«, ‘na końcu pola’; kończyć, z licznemi złożeniami; końcowy (późne), końcówka; dawne konieczny, koniecznie, konieczność; kończyna (w liczbie mn. częstsze); kończa(s)ty; pień kon-, z samogłoską o, wobec czen- i czĕn-, z e- i półgłoską, w zacząć itd. (p. -cząć). Koniec to prasłowiańskie urobienie od rzeczownika koń, ‘początek’, w cerk. iskoni, ‘z początku’; p. konać.
