Słownik etymologiczny języka polskiego/knut
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() | |
![]() |
knut, zbiorowe knucie, »knucim biją« w Moskwie (z tego mylnie jakiś niemożliwy knucz zmyślono); od 16. wieku z Moskwy przejęte, gdzie jest pożyczką od normańskich Waregów, nord. knūtr, ‘węzeł, sęk’; ten sam wyraz, niem. Knüttel, przejęliśmy w 16. i 17. wieku: knytle, knutle, knotle, ‘kije’, w literaturze sowizdrzalskiej.