Słownik etymologiczny języka polskiego/jabłko

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

jabłko, jabłeczny, jabłecznik r. 1500, jabłkowy, jabłkowity (o maści końskiej), jabłoń; miejscowe: Jabłowo i i. Nazwa spólna wszystkim północnym językom aryjskim: celt. abhall, niem. Apfel, lit. obuołas, ‘jabłko’, obelis, ‘jabłoń’, prus. woble i wobalne; ocalała i w nazwie »jabłkorodnej« Abella w Kampanji rzymskiej; por. łac. abies, ‘jodła’, prasłowo. Za jabłoń pojawia się na Południu jablań; u dawnych Czechów są obie poataci; wymiana to przyrostka -ań i -oń; na Południu jabłka, jabuka, żeńskie, zamiast nijakiego jabłko. Urobione przyrostkiem zdrobnialości -ŭko od niezachowanego jabło (w staroczes. jest jednak); por. Jabłowo; jabłuszko, jak serduszko. Mazowieckie jebłko, jebłecznik, nieraz w 15. wieku.