Słownik etymologiczny języka polskiego/jędza

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

jędza, jędzona (ludowe), ‘złośnica’ i ‘czarownica’, z *jęg-ja, do lit. engti, ‘uciskać’, ingti, ‘ubożeć’, ingsti, ‘ubolewać’; z g ocalało w nazwie rus. baba-jaga (z *jęga), dla ‘czarownicy’; cerk. jędza tłumaczy ‘chorobę’. Byłby to więc pierwotnie ‘demon (żeński) choroby, bolu’. Anglosas. inca, ‘niechęć’, nord. ekki, ‘ból’, łac. aeger, ‘słaby’ (?).