Słownik etymologiczny języka polskiego/izba

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

izba z izdba, więc izdebka, Izdebno w nazwach miejscowych, izdbica (u mostu); narzeczowo ginie nagłosowe i-: zdba, zdebka, zdbica; izbica, ‘skrzynia u mostu’, ‘zrąb drzewa ziemią »nafasowany« (w twierdzy)’; przyzba; pierwotne istba (nazwy miejscowe, Istebno), cerk. istŭba, ‘namiot’, rus. istobka, ‘łazienka’, izba, izbuszka, prizba, bułg. i serb. izba (ale znaczenie bywa wszelakie, i ‘piwnica’), słowień. j(i)spa, jspica i izba, jespa, czes. dawne jistba, dziś jizba, jizdebná, ‘pokojówka’, łuż. stwa i śpa, itd. Prasłowiańska pożyczka z niem. Stuba, ‘łaźnia’ (dziś Stube, i w szkole, stąd sztuba, sztubak, sztubacki), z przydanem nagłosowem i-; niem. Stube, franc. étuve, ‘łaźnia’, włos. stufa mają być dwa odmienne słowa: niem. od stiuban, stieben (o ‘rozpryskującej wodzie’, Staub), romańskie od łac. domniemanego extufare, extufa, ‘łaźnia’. Od Słowian rozeszła się ta niemczyzna daleko.