Słownik etymologiczny języka polskiego/isty

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

isty, istny, istota, istność, iście, »iścić się w słowie«, ziścić, uiszczać się, »jist bądź«, ‘bądź pewien’, jiściec, jistca, ‘właściciel’, ‘wierzyciel’ i ‘powód’, iści(z)na, ‘kapitał, własność’; dawniej szczególniej często: ten isty, ‘ten sam’, ci iści, ‘ci sami’ (w biblji, psałterzu); samoistny. Prasłowo; u wszystkich Słowian tak i w temże znaczeniu: cerk. istina, ‘prawda’, rus. istinnyj, ‘prawdziwy’, nieistowyj, ‘wściekły’. Zamiast *jesty, *jestota, por. czes. dawne jestojski, ‘prawdziwy’, jestwo, ‘istota’; je- i ji-, i-, w nagłosie wymieniają się nieraz. Lit. iszczias, łotew. īsts, īstens, pożyczki chyba z ruskiego.