Słownik etymologiczny języka polskiego/inny

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

inny lub inszy (jak pierwszy), jeszcze w 15. w. z jednem n: »jinych jimienie k jinym pójdzie«, biblja; inaki (»słowa taka, a drugi jinaka«), inaczej, inakszy; gdzieindziej, skądinąd; dawniej samoistne: indzie, ingi, z inąd, inędy, inegdy (‘kiedy indziej’); cerk. inde, inogda, inądu. Zdwoiliśmy n, jak w płonny, męczennik. Słowo iny znaczyło: ‘jeden’ (p.); przybrało znaczenie: ‘drugi’, ‘odmienny’ (jeden, ‘ktoś inny’); ino, ‘tylko’, zachowało pierwotne znaczenie (= jedno, jeno). Prasłowo; łac. unus z oinos, grec. oinos, ‘jedynka’, goc. ains (eins), prus. ains, lit. z przydechem wienas, w ind. i awest. z innemi przyrostkami: eka-, ‘jeden’, aewa-, ‘jeden’; z inaki (inaczej) por. lit. wienokas, łac. unicus, niem. ainaha (gockie).