Słownik etymologiczny języka polskiego/hulać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

hulać, hulaka, hultaj, hultaić się, hulanka (Pohulanka we Lwowie), hulaszczy, hulatyka (z przyrostkiem łaciń.), hulajgrody (‘ruchome, na saniach wielkich wożone wieżyczki’), wszystko z rus., od 17. wieku począwszy, szczególniej u pisarzy »wschodnich«; z małorus., jak h- dowodzi (rus. gulat’, ‘spacerować’, ale guł, małorus. huł, o ‘huku głuchym’; czy oba w bezpośrednim związku?); hultaj, hulaszczy samą postacią o ruskiem pochodzeniu świadczą; rus. gulat’, o ‘życiu próżniaczem i łajdackiem’.