Słownik etymologiczny języka polskiego/hulać
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
hulać, hulaka, hultaj, hultaić się, hulanka (Pohulanka we Lwowie), hulaszczy, hulatyka (z przyrostkiem łaciń.), hulajgrody (‘ruchome, na saniach wielkich wożone wieżyczki’), wszystko z rus., od 17. wieku począwszy, szczególniej u pisarzy »wschodnich«; z małorus., jak h- dowodzi (rus. gulat’, ‘spacerować’, ale guł, małorus. huł, o ‘huku głuchym’; czy oba w bezpośrednim związku?); hultaj, hulaszczy samą postacią o ruskiem pochodzeniu świadczą; rus. gulat’, o ‘życiu próżniaczem i łajdackiem’.
