Słownik etymologiczny języka polskiego/huk
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
huk, hukać, huknąć, huczeć, hukliwy, huczny, huczek, »większy huk niż puk«, przeważnie nowsze, od 17. w. dopiero; małorus. huk, rus. guk, u Bułgarów i Serbów o ‘gruchaniu’ głównie używane, jak u nas hukać o świni; więc może od tego dźwiękonaśladowczego należy odróżnić huczeć, t. j. chuczeć lub fuczeć, bo ch i f się mieniają, a więc słowień. chuczati, serb. chuk, o ‘silnym wietrze’, czes. chuk, ‘wrzawa’; hukać i huczeć miałyby dwa zupełnie różne h-, serb. gukati i chukati.
