Słownik etymologiczny języka polskiego/huk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

huk, hukać, huknąć, huczeć, hukliwy, huczny, huczek, »większy huk niż puk«, przeważnie nowsze, od 17. w. dopiero; małorus. huk, rus. guk, u Bułgarów i Serbów o ‘gruchaniu’ głównie używane, jak u nas hukać o świni; więc może od tego dźwiękonaśladowczego należy odróżnić huczeć, t. j. chuczeć lub fuczeć, bo ch i f się mieniają, a więc słowień. chuczati, serb. chuk, o ‘silnym wietrze’, czes. chuk, ‘wrzawa’; hukać i huczeć miałyby dwa zupełnie różne h-, serb. gukati i chukati.