Słownik etymologiczny języka polskiego/hetman
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
hetman, już w r. 1410 tak wymieniony, r. 1450 etman, bez nagłosowego h-, jak to często w pożyczkach polskich z niemiec. bywa: z dolnoniem. hovetman, hövtman, ‘naczelnik’ (haupt, łac. caput, ‘głowa’); Czesi haupman, hautman, hajtman, nakoniec hejtman, wprost z górnoniem. hauptman przejęli, więc tylko polskie hejtman, w roku 1475 i w 16. w., z czes. poszło; hetman zaś jest niemiecki przybysz 14. wieku i z ruskim (kozackim) atamanem, watamanem, nie ma wcale związku; czytamy np. u Paprockiego o »watamanie, co na czółnie hetmańskim słabo sterował... i począł hetman watamana gromić«.
