Słownik etymologiczny języka polskiego/hejnał
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
hejnał, ‘jutrzenka’; z węg. hajnal, a stąd — ale tylko w Krakowie, jako głównym węgierszczyzny rozsadniku — ‘modlitwa (śpiewka) poranna, wytrąbiona z wieży marjackiej’; »hejnał świta«, u Reja (hajnał, ejnał, rzadsze).
