Słownik etymologiczny języka polskiego/harować

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

harować, od haru! haru!, okrzyku masztalerzy na konie, bo od koni to wyszło i w 16. wieku niemal wyłącznie do nich się odnosi: »szkapy harują«, »konia k zawodu (‘gonitwom’) harować, »ku harowaniu konia, który ma zawód biegać«, »abowiem (koń) się tym haruje«, Sprawa z r. 1532; ale już w 17. wieku, u Petrycego i in., »sługa żeby we dnie i nocy nie harował«, »ustawicznie haru haru« (‘sługa niema odpoczynku’); przysłowie: »haru haru, a psy w kaszę«. Od wykrzykniku niemieckiego herum! Z harowania, ‘nędzenia’, urobił Towiański swoją horę (niby odbiałoruszczył ją).