Słownik etymologiczny języka polskiego/gub

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

gub, ‘fałd’ (»suknia z gubami«), przegub, drgubica (‘sieć z trzema gubami’), gubać się, ‘zwijać, stulać się’ (u Reja i i.); od ‘zwijania, stulania’, ‘zupełne znikanie’ przedmiotu: więc gubić, zgubić i liczne inne złożenia (po-, za-, wy-), zguba, zgubny, zgubność-, gubiciel. Prasłowo w obu znaczeniach (cerk. dwogub, ‘podwójny’, i gubitel albo paguba, ‘zguba’, p. giąć i ginąć); cerk. pogublją, pogubiti, i tak u wszystkich Słowian, lit. gaubti, ‘okrywać głowę’, gaubtuwe, ‘namitka’, z inną samogłoską dwigubas i trigubas, o ‘podwójnym’ i trojakim.