Słownik etymologiczny języka polskiego/grom

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

grom, gromowy, gromić, dawne częstotliwe gromiwać; zgromić; ogrom, ogromny, ogromność, tak samo w rus.; pogrom, jak w rus.; rozgromić; gromki, gromny (rzadkie); gromnica (‘świeca od gromów zapalana, święcona 2. lutego, w dzień Oczyszczenia N. M. P.’), gromniczna (Matka Boska). Do grzmieć (p.). Prasłowo; zestawiają je bezpośrednio z grec, chromos, ‘wrzawa’, niem. Gram, ‘złość’, lit. gramēti, ‘gruchnąć (o ziemię)’. Czy gromot Budnego (r. 1570) polskie, wolno wątpić, mamy zresztą tylko grzmot. Złożenia, jak gromowładny, pomijamy.