Słownik etymologiczny języka polskiego/grabić
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() |
grabić, grabież; grabie, grable (z przyrostkiem -le); prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian; p. grzebać; lit. grēblis, ‘grabie’, i czasowniki grēbti, ‘robić grablami’, grobti, ‘grabić, łupić’. Urobienia: grabać, grabnąć, grabolić i gramolić się (wygramolić); grabieć (od zimna, o palcach) i grabnieć; grabiciel; grabołusk (nazwa ptaszka); grabka, ‘widelec’; zgrabny, niezgrabność; niezgrabiasz (wedle przymiotników węgierskich).