Słownik etymologiczny języka polskiego/gardło

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

gardło, garło, zdrobniale gardełko zamiast gardłko, gardłacz, gardłować (za kim); gardlić, garlić się, ‘gniewać się’; »gardłowa sprawa«, »gardlane suchoty«. Od żarcia (‘połykania’); pień ger- (żer-, p. żreć) z twardą półgłoską (gŭr-) i przyrostkiem -dło, lit. gur-klys, to samo, Prasłowo; cerk. i połudn. grlo, rus. gorło, czes. hrdlo, łuż. hordło i gjardło. Powtarza się w gardlicy, p. synogarlica (od »gardła«, ‘zobu, wola’, przezwana). Zupełnie co innego gardziel (p.).