Słownik etymologiczny języka polskiego/ganić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

ganić, od gana (czes. hana), u nas we złożeniach tylko: przygana, nagana, (naganny); dalej gańba, gańbić, ganiebny, ganiebność, w 15, wieku jedyne; od 16. wieku h i tu wkradało się: hańba, haniebny, zhańbić. Od nas na Ruś przeszło. Istnieje pierwotnie tylko u nas i u Czechów; nasze g usuwa podejrzenia o zapożyczenie słowa. Do porównania nastręcza się cerk. gonějet, ‘wystarcza’, lit. gana, ‘dosyć’, gandżiaus, ‘raczej’; ind. ghana- ‘twardy, gęsty’, grec. fonos, ‘gąszcz’, euthenēs, ‘silny, pełny ', par-thenos, ‘dziewa (okrągła)’, a z słowiańskich słów słowień. gonoba, ‘strata’ (czes. hanobiti, ‘lżyć’,?), rus. gonobiť ‘skąpić’, ‘dbać’.