Słownik etymologiczny języka polskiego/czart

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

czart, czarci, czartopłoch (‘eryngium’ r. 1472, dla kolących liści? ale druga nazwa, dziewięćsił, wskazuje czary, siły? — mikołajki, jak urbanek, bez większego znaczenia); Czartoryja jednak, ludowe rozpodobnione Czantoryja (!!), nie od czartów, jakby wedle Bogoryja wnosić wolno, lecz od kretów przezwana. Prasłowo; czes. czert, dawniej czrt, rus. czort, serb. crtiti, ‘zaklinać’ i ‘przeklinać’. Może toż co czarodziej, czarownik, ‘co czary robi, wcina’, (lit. kirtu, ‘rąbię’), bo wszelkie czary za biesowstwo uchodziły; wprost do lit. kerēti, ‘czarować’, z przyrostkiem -t ?