Słownik etymologiczny języka polskiego/cny

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

cny, zacny, bezecny, bezeceństwo, cnota, cnotliwy, zamiast *czstny, *cestnota (obie następujące po sobie półgłoski zgłuchły przeciw zwykłemu trybowi, bo postać pierwotna czĭstĭn- od czĭst’, ‘cześć’, tak samo jak w cknić z tŭskŭniti), więc psałterze, kazania gnieźnieńskie, piszą (raz w psałterzu czstny, zresztą) przez cały 14. i 15. wiek czsnota, czsność i czsnosta, biblja: »ze czsnoty«, »czsnego męża«; i u Czechów dziś cny, cnost, na Rusi czestnoj, ale i tu pocztienije. P. cześć.