Słownik etymologiczny języka polskiego/cietrzew

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

cietrzew (narzeczowo i ciećwierz), samica: cieciorka, od ciecierza psałterzy i biblji; prasłowo; cerk. tetrěw i tetrja, o ‘bażancie’, rus. tietierew i tietierja, tietiorka, czes. tetrzew; i u nas w 15. i 16. wieku ‘bażanta’ cietrzewiem tłumaczą. Lit. teterwinas, ‘głuszec’, tetirwa, ‘cieciorka’, grec. tetraōn, tetrax, tetrix, o ‘cietrzewiach’ i innych ptakach, ind. tittiri-, ‘kuropatwa’, łac. tetrinnire, ‘gdakać’, nord. thithurr, ‘głuszec’. Dźwiękonaśladowcze. U H. Morsztyna 1620 r.: »cietrzewie grały, cieciurki kokały«. Ptaki uchodziły za »czyste, wstydliwe«, »miłośnik czystości« u Cygańskiego 1584 r.