Słownik etymologiczny języka polskiego/chrupać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

chrupać, o wszelakim ‘szeleście’ (»śnieg chrupie pod nogami«), schrupać, ‘zgryźć’, ‘zjeść’; podobnie rus. chrupkij, ‘łomliwy’, czes. chrup, ‘chrząstka’; urobione przez -p od chrem = skrem, ‘ciąć’ (p. chromy), bo obok chrup- jest i chręp- (»o mój miły pępie, któż cię dziś ochrępie«, ‘utnie’, w pieśni dożynkowej), prus. sen-skremp-usnan, ‘zmarszczka’, nasze chrząpiel, ‘guzica’; chrupać jest obocznem z u, obok nosówek. Prasłowo i w postaci z u: rus. chrupat’ sia, ‘pękać’, bułg. chrupam, ‘gryzę’, serb. chrupiti, chrupjeti, o ‘trzasku’, chrupati, o ‘chrząkaniu świni’, słowień. chrupa, ‘zawierucha, trzaskawica’, czes. chrupati, ‘chrupać’.