Słownik etymologiczny języka polskiego/chrap

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

chrap, chrapać, chrapka (»mieć chrap na co«), chrapota r. 1500 o ‘ochrzypieniu’; »mówię chrapowato, bom chrapki wielkiej dostał«; chrapliwy; »uciąć Chrap(ow)ickiego, jak i w rus., żartobliwie o ‘spaniu’; chrapy, o ‘nozdrzach końskich’. Prasłowo; tak i w tem samem znaczeniu u wszystkich Słowian; cerk. chrapają i chraplą, o ‘chrapaniu’ i o ‘rżeniu koni’; w staroczes. jest i chronúti, z *chropnūti, obok chropieti, chroptati, ‘rzężeć’, co mogłoby uchodzić za pierwotny czasownik do (częstotliwego niby) chrapać, ale samogłoska tu nadto chwiejna, bo jest i e: ruskie chriepat’, ‘kaszlać’, słowień. chrepati, ‘dyszeć’, chrepenēti, ‘pragnąć’, a nawet i ę: czes. chrzpati, chrziepie, ‘nozdrzy’, łuż. khrjapa; wreszcie chrzypieć. Pierwotne z sk-.