Słownik etymologiczny języka polskiego/chorągiew

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

chorągiew, chorąży, podchorąży (dawniej w rodzaju nijakim, chorąże, jak wszelkie inne nazwy podobne, podstole i i.); zastąpiła prasłowiańską stanicę, pod którą do boju ruszano; nie od Niemców to pożyczka (hrunga, Runge, ‘kół’), lecz od Mongołów (orongo, horongo). Słowo pouczające dla pstrocizny swych form, np. bułg. i rugl i fruglica, łuż. khurhoj, czes. narzeczowe koruba. »Chorągiewni panowie«, dla ‘dostojników ziemskich’, jest czeskiem tłumaczeniem niem. Bannerherrn. Chorągwi klasyczna starożytność nie znała, natomiast Wschód.