Słownik etymologiczny języka polskiego/chomąto

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii

chomąto, u wszystkich Słowian tak samo i w tem samem znaczeniu, stąd niem. Kummet, dawniej Komat, od 12. wieku; zamiast -ąto zjawia się po narzeczach i -oto. Urobione przyrostkiem -ąto (tyle co -uto, jak w peruto), od *chom, ‘gniot’, ‘przycisk’; od tego *chom pochodzi i chomla, chomelka, ‘obrączka na głowie’, na której kobiety ciężary nosiły, co również Niemcy przejęli jako Kommelt, Kummelt; u M. Bielskiego »chomlę na czoło« kładą już jako ozdobę. Pień chom-, z skom- ; u Litwy bez s-, kamanos, ‘uzda’; ale ich kamantai pożyczka z polskiego.