Słownik etymologiczny języka polskiego/bzik

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bzik, »ma bzika« (‘manję’, ‘warjactwo’); bziknąć i bzyknąć, o owadach, co bzykając bydło niepokoją; ono bzika, ‘ucieka’; naśladuje brzęczenie owadu. Prasłowo; czeskie bzíti, bzikati, ‘brzęczeć’, rus. bzyk, ‘bąk’, słowień. bzikati, ‘bryzgać’; z dalszych języków niem. biesen, o bydle uciekającem przed bąkami; Bi(e)se, ‘wiatr wschodni’; przytaczają nawet ind. ba-bhasti, ‘dmie’, bhastrā, ‘miech’.