Słownik etymologiczny języka polskiego/burza

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

burza, burzyć, burzliwy; burzyc, burzyciel i burznik tyle co burca (obrazoburca); zaburzenie, burzan (późne, zdaje się małoruskie burjan, ‘zielsko’, ‘chwast’), oburzyć się (piszą także oborzyć, bo tu wmieszano pierwotny, zupełnie odmienny czasownik ob-orzyć, p. orzy). Prasłowo; tak samo i to samo wszędzie: cerk. burja, buriti; lit. biaurus, ‘okropny’, biaurybe, ‘brzydota’, z j wtórnem, jak w kiaunē, p. kuna; może łac. furia (nasz furjat), furo, ‘szaleję’, norwes. bure, o ‘ryku wolim’, łotew. bauruot, w tem samem znaczeniu, baurat, ‘szczuć’.