Słownik etymologiczny języka polskiego/buje

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

buje, ‘loty’, bujać, bujny; bujak, ‘byk’, narzeczowe; »skrzydeł bujawym przystrzyga«, »płócienne nawom rozdymając buje«, »gdy mu (ciału) rostą buje«, »ogorejąć te buje zuchwały drygańcie«, Potocki. Prasłowo; cerk. buj, ‘dziki’ (buj-tur w Słowie Igorowem), bujest’, ‘okrucieństwo’, serb. słowień. buica, ‘potok górski’, czes. buj, ‘szalony’, buje, ‘przepych’, łuż. bujowaś, ‘przeciwić się’. Urobione od pnia bu-, co i w buch, bystry.