Słownik etymologiczny języka polskiego/buczeć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

buczeć, bęczeć, o bydle, wodzie, kominie, i o wszelkiem ‘wzdęciu’ (p. brzęk), buczny, ‘nadęty’, ‘szumny’, bucznieć, ‘nadymać się’, i o ‘próchniejącem drzewie’; »huczno buczno«, buczyć się, którego dla chwiejnej pisowni dawnej od bucić się (p. buta) nie odróżniamy. To bucz- oboczne od i do bąk (p.).