Słownik etymologiczny języka polskiego/brzytwa

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

brzytwa, brzytewka, przyrostek zwykły -twa (modli-twa), od *brzyć, ‘strzyc’, ‘golić’, rus. brit’, brieju, czes. brzíti, brziju, bułgar. bricz, ‘brzytwa’; britwa już prasłowiańskie. P. broić; brzydki. Prasłowo; brak w litew.; trackie brilōn, ‘balwierz’, awest. pairi-brīnaiti, ‘obcina’, brōithrō-taēża, ‘z ostrą klingą’, ind. bhrīnati, ‘uszkadza’. W 17. wieku śmieszne »sekretne brzytwy«; tyłu-utarnią inny to przezwał.