Słownik etymologiczny języka polskiego/brony

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

brony, o ‘maści konia’; brość, ‘zawiązek liścia’; brośń, ‘pleśń’, od nazwy koloru, maści jasnej; cerk. bron, o ‘szymlu’, rusk. broń, o ‘kłosie dojrzałym (owsa)’, broniet’, ‘dojrzewać’ (o owsie), czesk. broný, ‘biały’, słowac. broneť, ‘dojrzewać’. Czy te słowa istotnie razem należą, wątpliwe; brona, ‘białego’, łączą z ind. bradhna-, ‘płowy’ (o koniu, więc u Słowian d wypadło, jak zawsze, przed n); brość, w porównaniu z serb. słowień. brst, o ‘pączkach’, brstiti, ‘objadać pąkowie’, bułg. brŭs, wygląda na małoruskie brost’, a to będzie to samo co barszcz, z odmiennem następstwem półgłoski twardej, przed lub po r, o co nietrudno.