Słownik etymologiczny języka polskiego/bróg

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii

bróg (także nazwa bożnicy luterskiej czy kalwińskiej), brożek, brożec: »czapkę lub chustę na głowie brożcem« (‘na bakier’), »przełożywszy ferezyą brożcem«, Potocki, »spodnica z brożcem«; brożyny, ‘drągi i dach brogowy’; nazwa herbowa. Prasłowo; pierwotne *borg, ruskie oboroh, czes. brah, ‘bróg’. Do pnia berg-, u nas nie zachowanego, dobrze znanego innym Słowianom, cerk. brěgą, brěszti, ‘strzec’; na Rusi woła woźnica na przechodnia: bieregiś, giś, ‘strzeż się’, niebrieżnyj, ‘nieopatrzny’, ‘lekkomyślny’, cerk. nebrěszti, prěnebrěszti, ‘zaniedbywać’. U Serbów i Czechów i postać z półgłoską, serb. brżem, ‘strzegę’ (cerk. brgsze, ‘ostrzegłszy’), czes. brh, ‘nora’, ‘chałupa’ (niby ochronka); niem. bergen, ‘chować’, borgen, ‘pożyczać’ (nasz borg z tego), bürgen, ‘ręczyć’.