Słownik etymologiczny języka polskiego/bierwiono

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bierwiono, bierzwiono, bierzwno, bierzmo, ‘belka’, »bier(z)wiona, bierzma w oku twoim nie widzisz«; w 15. w. birzwno, ale już w pierwszej jego połowie a dalej r. 1500 i 1532: birzmno, bierzmno u Seklucjana 1551 r., bierzmo u Reja. Prasłowo, urobione od pierwotnego, u nas już nie istniejącego *bĭrw, ‘belka’ (bułg., serb., słowień. brw, ‘belka, kładka’), urobionego od bĭr- (p. brać) przyrostkiem -w, jak np. werw, ‘lina’, od wĭr-, (‘wiązać’, ‘wrzeć’).
Obok pierwotnego *bĭr-w istnieje i przestawka *brĭw-, rus. briewno (obok bierw, bierwno), czes. brzew, brzwi, ‘kładka’, brzewno, ‘belka’ (nazwa słynnego klasztoru, Brzewnowa), u nas Brwinów obok Bi(e)rzwiennej; taka przestawka w grupie: półgłoska i płynna między spółgłoskami (tĭrt, tĭlt) powtarza się nieraz, por. nasze Krwaty obok Karwatów i i.