Słownik etymologiczny języka polskiego/bieg

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bieg, biec, biegnę; dawniej (psałterz, biblja) bieżeć, bieżębieżą obłocy«); częstotliwe biegać; liczne złożenia z po-, za-, wy-, prze-, przy-; zbiegły, przebiegły; zabiegać, zabiegi, zabiegliwy; biegun; biegunka. Prasłowo; tak samo u Słowian wszystkich; na Rusi jeszcze 1. osoba biegu, bihu. Litew. bēgu, bēgti, ‘biec’, grec. febomai, ‘biegnę’, fobos, ‘strach’, ‘ucieczka’. Z biegłym por. niem. geläufig (od Lauf, ‘bieg’); pomijam bieguny osi ziemskiej, podbiegunowy; są i biegusy (i nazwa ptaka); obieżyświat i bieżyświat w 15. i 16. w., ‘pępownik’.