Słownik etymologiczny języka polskiego/biedrzeniec

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii

biedrzeniec, ‘pimpinella’, w 15. i 16. w. częściej wiedrzeniec, ale biedrznik, biedronka i inaczej, zazulka; biedroń w Krakowskiem ‘nygus’; wszystko może od *biedry (w nazwach miejscowych, Biderici w 10. w. w Marchji), co na Zachodzie zupełnie zresztą zaginął, jest w cerkiew. i rusk., bŭdr (i bĭdr), rus. bodryj, bodrit’sia, ‘krzepki na duchu’, ‘krzepić się’, w cerk. ‘chętny’, w serb. ‘żwawy (o koniu)’, litew. budrus (Budrys Mickiewicza), ‘czujny, świeży’, od pnia bŭd-; p. budzić. Wymiana twardej i miękkiej półgłoski nic rzadkiego.