Słownik etymologiczny języka polskiego/bechtać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bechtać, na-, podbechtywać, jedyny u nas ślad bardzo ogólnego na Południu słowiańskiem bŭch (na Rusi tylko w cerkiewnym języku: biechma i bochma, ‘wcale, całkiem’), serb. bach (ubach, ‘wcale’, szczególniej przy przeczeniu, udriti u bach ‘przeczyć’, zabasziti, to samo, jak bułg. chwasztam bŭch). U Serbów ten sam pień w znaczeniu wszelakiego ‘tętentu, tupania’: bachat, ‘kłus’, bachnuti, ‘wpaść’, bachatost, ‘pycha’. Z inną wokalizacją p. buch.