Słownik etymologiczny języka polskiego/bargieł

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bargieł (Stanko r. 1472 przytacza jakieś łaciń. bargula?), dziś ‘kowalikiem’ zwany, u Cygańskiego tylko bargieł, bargła: »jak bartnik po drzewie mknie się, śpiewać nie umie«; więc odnoszę go do bŭrg-, ‘rychły’; przyrostek -ŭł (por. szczygieł) nierzadki u nazw ptaszych. U wszystkich Słowian, przeważnie w dalszem urobieniu na -ez: rusk. biergliez, serb. brglijez (niby do lěz-, ‘łazić’), słowień. brglez, czesk. brhel, brhlík, brhlez: same gatunki bywają odmienne; nie brak i z: serb. brzelj, ‘certha muraria’.