Słownik etymologiczny języka polskiego/bażyć się

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bażyć się, »zabażyło mu się«, ‘zachciało’; przestarzałe, w 17. wieku jeszcze znane; u innych Słowian żywotne, szczególniej na Rusi: »bażyt’sia mnie«, ‘chciałbym’, ukraińskie baha, ‘żądza’, zabahaty, ‘zapragnąć’, zabahy, ‘zachcenia’, czes. bażiti, ‘pragnąć’, zabahnouti. Domniemany pień bag-, co i w bagno, więc właściwie ‘czerwienić się od żądzy’; por. rus. zardiet’, ‘zaczerwienić się’.

bażyć się; pień bag- powtarza się może w lit. boginti, ‘nieść’ (przestawka z gabenti ?), pewniej w celt. bag, ‘walka’, bagim, o ‘sporze’, nord. bâgr, ‘przeciwnik’, baegja, ‘sprzeciwiać się’, staroniem. bāgēn, ‘spierać, kłócić się’.

[1]


Przypisy

  1. Przypis własny Wikiźródeł Fragment pochodzi z Dodatku dołączonego do Słownika.