Słownik etymologiczny języka polskiego/bagno

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bagno, prasłowo zachodnich i wschodnich Słowian (wszystkich); południowi mają tylko (od rudawego koloru bagien) nazwę dla czerwieni: bagŭr, ‘purpura’, bagrjanorodnyj, ‘w purpurze urodzony’ (porfirogeneta), bagrjanica, ‘purpura’, co i Ruś dobrze zna (bagrit’, ‘barwić na rudo’; małorus. bahrja, ‘ruda krowa’) — my już nie, ani Czesi.
Na bagnach gnieżdżący się bocian zwał się bagiem; o czesk. bażina, ‘bagno’, twierdzą jednak, że to mylna pisownia zamiast barzina, (ż i rz nawet w czeskiem mieszają, cóż dopiero u nas!), od bara (p.). Jeśli znaczenie pierwotne od czerwieni wzięte, co bardzo prawdopodobne (por. błoto, bielawy), to tu należy i bażyć się (p.). Nazwy roślinne, od miejsca gdzie rosną: bagno, ‘eriophorum’ r. 1472 (i koli cię, koli go, koli je zwane, od łusk kolących owocu), i bagno, bagnisko, ‘ledum palustre’ (to samo i porej, p. poraj), bahun (z rusk.).