Słownik etymologiczny języka polskiego/błazen

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

błazen, w 15. w. i błazno, zbłaźnić się, błaźniwy, błazeństwo; prasłowo; cerk. błazn tłumaczy scandalum, znaczy ‘błąd’, sŭbłazn, ‘zgorszenie’, czes., łużyc. błazn (u nas e wsunięto), ‘głupiec’, u Serbów blazniti, ‘pieścić’, przez ‘zwodzić’, co w bułg. blazńŭ i w rusk. błaznit’. Błazn i błahy, którego h u nas szesnastowieczne jak w hardy, hańba, szczeropolskie, jedno i to samo słowo, z odmienną gardłową (podniebienną i welarną, z i g), co nie nowina. Dalszych odpowiedników narazie nie znamy, chyba łac. flagitium, ‘wstyd’, flagitare, ‘wymagać’. Dalej błaznować, błaźnica, błaźniwy w 16. w. ogólne (czeskie takież).