Słownik etymologiczny języka polskiego/bór

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bór, borek, borowy, borowica i borowizna (‘torf’), borówki, ‘jagody’, ‘czernice’, i borownik, ale borowina i borowice tłumaczą w 15. wieku i ‘wrzos’ i ‘paproć’; boruta, ‘duch leśny’, ‘djabeł’ (w 8. w. i imię osobowe książęce, niem. Baruth); borowik, ‘grzyb’ (w Panu Tadeuszu), może z rus. Prasłowo; brak go w lit.; oznacza innym Słowianom głównie ‘las szpilkowy’, chociaż to niekoniecznie pierwotne; wychodząc od ‘torfu’, możnaby bór z bara, ‘błoto’ (p. Barycz), łączyć; inni od nazwy szpilki łączą go z pniem bher-, ‘ostry’, p. brona. Jedyny dalszy odpowiednik w niem., islandzkie borr, staroang. bearo, ‘las’; bór (cerk. borowije i borije) może pierwotny pień na -u.