Słownik etymologiczny języka polskiego/alibo

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

alibo, albo, abo; albo panuje już w psałterzu i biblji, które alibo, znanego z innych zabytków 15. w., wcale nie dają; lbo u M. Grochowskiego 1560 r. częste. Dziś używamy a(l)bo tylko w znaczeniu łac. aut, niem. oder; albowiem dowodzi jednak, że albo (bo wiem tylko dodatek) i ‘bo’ znaczyło istotnie: w biblji nieraz tak, Leopolita daje zamiast tego stale bo, że, n. p.: »albo przeciwić się jest jako grzech (abowiem Leopolita)«, »albo poszlę (boalboż żadnej nienawiści niemiał (że)«. W albo główny nacisk na li, ono rozstrzyga o znaczeniu, p. li; więc w abo ginie właśnie to, co najważniejsze.