Słownik etymologiczny języka polskiego/łeż
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
łeż, łgać, łgarz; łeż było dawniej dwojakie: rodz. męskiego, łżowie u Reja, »łżowi nie wierzą«, u Biernata, »łża komu zadać«; rodz. żeńskiego: łży, »kogo we łży poznają«; łżywy, ‘kłamliwy’; obełgać, wyłgiwać się (wyłygać, poprawne, zapomniano; łga, zmyślone słowo). Powtarza się w niem. Lug, Lüge, lügen i läugnen, jest i w celt.; niema go na Litwie. Tak samo u wszystkich Słowian: cerk. łgati, łżą, rus. łgu zamiast łżu, łoż, obłygati, ‘okłamywać’, czes. lżu i lhu, itd.
