Z drogi! z drogi tej przeszłości,
Co z zamierzchu i z nicości Cała krwawa, Zmartwychwstawa, Jak zwycięstwa duch!
Oto grzmiąc, jak orkan, leci
Zawierucha tych stuleci, Co pod zbroją Wrzące stoją, Śledząc mieczów ruch.
Uskrzydlona i pancerna,
Hasłom bratnim jak śmierć wierna, W pole klęski Zastęp męski Z różnych wiedzie stron...
I nie zgadnie wróg krzyżacki,
Czy go miecz dosięże lacki, Czy go ramię Czecha złamie, U Litwina nóg.
Stal goreje, oszczep chrzęści,
Topór warczy w chrobrej pięści... Tam pierś naga Tchnieniem smaga, Nim dłoń zmierzy cios...
Okrzyk walki w przestrzeń bucha:
Szum krwi w żyłach, wrzenie ducha, Odmach ręki, Zgrzyty, jęki, W jeden zlewa głos.
Hej!... zapłata to odmienna,
Niż Dobrzyńska Ziemia pszenna! Krzywdy stare Poza miarę Wykipiały krwią...
Precz z drużyną ztąd służalczą!
Nieśmiertelni tutaj walczą; W szczęku, w pyle, Na tę chwilę Kładą pieczęć lwią!
Któż prawnucze serce zmierzy
Z wielką piersią tych rycerzy, Grzmiących w blasku, W zgiełku, w trzasku, Jako orłów ród?...
Kto dziś zdzierży takie boje?
Taką sławę, takie zbroje?
Drzewce stare, Żywą wiarę?... Kto dziś stworzy cud?...
Las zielony patrzy zdala,
Jak ta burza się przewala; W krwi i w dymie Wielkie imię Dzień ten daje mu...
Pył, co leci w błękit żywy,
Szum sztandarów, świst cięciwy, W dziejów karty Niezatarty Pomnik wpiszą chrztu.
Z drogi! z drogi!... Któż dotrzyma
Rozpędowi sił olbrzyma, Co w dniu chwały, Zbrojny cały, Pogromem się zwał?
Walczy — miecz się zrasta z dłonią...
Pędzi — żywą jest „pogonią”... On przez wieki, W świat daleki Sławę niesie w cwał!