M. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego/Podbijać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Michał Arct
Tytuł M. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego
Data wydania 1916
Wydawnictwo M. Arcta
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Inne P – wykaz haseł
P – całość
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

Podbijać, dok. Podbić; uderzaniem od spodu podnosić co w górę, podrzucać: p. kogo w dumę, p. komu bębenka = schlebiać mu; p. licytującego = pędzić go w górę, by dawał wciąż wyższą cenę; p. komu nogę = uderzać go w nogę, by ś. potknął i przewrócił; p. komu oczy, gębę = uderzy wszy robić siniaki na twarzy, pod oczami; uderzaniem wbijać, wtłaczać, wpędzać głębiej, osadzać mocniej; przen., zawojowywać, ujarzmiać, opanowywać, poddawać swej władzy, hołdować; zniewalać, pociągać ku sobie, czarować, opanowywać wdziękiem, urokiem; przybijać coś niżej czegoś, od spodu; podszywać czym, zwłaszcza futrem; p. buty = nabijać ich podeszwę czym, np. ćwiekami; p. ś., nadwerężać, ranić, ścierać sobie nogi (o koniach, o bydle).


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Michał Arct.